Sa Batalla de Seddori
B'at una data chi fortzis est intre is prus tristas de sa stòria sarda: su 30 de Làmpadas. Ma proite? Oe ap'a scrier unas cantas cosas a pitzus de custa Batalla.
A pustis de sa morte de Elianora de Arbàree fiant bennidos a mancare fintzas is speràntzias de poder bier unida sa Sardigna a suta de unu Rennu Sardu Indipendente.
Su 30 de Làmpadas de su 1409, a 5 annos dae sa morte de sa Rèina de Arbàree, si fiat consumada, in Seddori, sa batalla chi aiat bidu a s'iscontrare is fortzas cadelanas aragonesas e cussas de s'ùrtimu giuìgadu galu bidu. su de Arbàree, ghiadu dae Guglielmu III.
S'esèrcitu sardu fiat cumpostu dae 15.000 "sordados", intre is cales pisanos, genovesos e frantzesos, male postos a livellu militare e cun armas pagu adatas pro una gherra.
S'esèrcitu sardu si fiat agatadu deretu partzidu intre sa domu de Elianora, su Casteddu de Monreale e sa badde de su Riu Mannu. In custu logu is sordados si fiant bidos blocados dae s'àrriu, e is aragonesos, profitende de custa situatzione, aiant spèrdidu chentze piedade cuss'ala de s'esèrcitu sardu, in su logu chi oe est giamadu "s'ocidroxu".
Is trupas aragonesas aiant tennidu sa mèngius, ponende s'acabbu a su Giuìgadu de Arbàree e a totu su perìodu giuìgale.
Sa Batalla aiat sinnadu a manera grae sa stòria de Sardigna: dae cussu momentu is 4 Moros sunt divènnidos sa bandera de s'ìsula, e s'àrbore eradicadu de Arbàree diat esser arrutu, comente s'ùrtimu terrìtoru ancora indipendente in terra sarda.
La Battaglia di Sanluri
C'è una data che è diventata uno die momenti più tristi della storia sarda. Questa data è il 30 Giugno 1409, ma cosa succedette quel giorno?
Dopo la morte di Eleonora d'Arborea, nel 1404, vennero a mancare anche le speranze di poter vedere riunita definitivamente la Sardegna sotto un regno sardo.
Il 30 giugno del 1409, a 5 anni dalla morte della regnante di Arborea, si consumò a Sanluri la battaglia che vide scontrarsi le forze catalano-aragonesi e quelle dell'ultimo giudicato ancora in vita, Arborea, guidato da Guglielmo III. L'esercito sardo era composto da 15 mila “soldati”, tra cui pisani, genovesi e francesi, mal addestrati e mal equipaggiati. L'esercito sardo si trovò subito diviso tra la residenza di Eleonora, il Castello di Monreale e la valle del Rio Mannu. In quest'ultimo luogo i soldati si videro bloccati dal fiume, e gli aragonesi, approfittando di questa situazione, sterminò senza pietà quella parte di esercito, nel luogo oggi chiamato “s'ocidroxiu” (il macello).
Le truppe aragonesi ebbero la meglio sui sardi, mettendo fine al Giudicato di Arborea e al periodo giudicale. La battaglia segnò pesantemente la storia della Sardegna: da quel momento i 4 Mori sarebbero diventati la bandiera dell'Isola, e l'albero sradicato arborense sarebbe caduto, come l'ultimo territorio ancora indipendente in terra sarda.
Fonte: rielaborazione di un testo trovato sul web, traduzione a cura di Lisandru Boi
Fonte: rielaborazione di un testo trovato sul web, traduzione a cura di Lisandru Boi

Commenti
Posta un commento